STALE NIERDZEWNE I KWASOODPORNE

Odporność stali na korozję polega na tworzeniu się na powierzchni stali cieniutkiej warstewki tlenków, która chroni przed dalszym oddziaływaniem ośrodka, w którym dany przedmiot się znajduje. Warstewka taka tworzy się na stalach zawierających chrom, krzem
i glin. Mówimy, że stale te wykazują skłonność do pasywacji. Zależnie od stopnia i charakteru odporności na działania korozyjne rozróżnia się stale nierdzewne i kwasoodporne.

Stale nierdzewne:
Są to stale odporne na działanie wód naturalnych, czynników atmosferycznych, pary wodnej, roztworów alkaicznych
i rozcieńczonych kwasów organicznych. Natomiast nie są odporne na działanie większości kwasów nieorganicznych
i kwaśnych roztworów solnych.
Stale nierdzewne są to stale chromowe – jako minimum zapewniające dostateczną nierdzewność uważa się zawartość
12% Cr, nierdzewność rośnie wraz z zawartością chromu. Nierdzewność zależy również od zawartości węgla – im węgla mniej tym odporność antykorozyjna większa.
Podstawowym warunkiem nierdzewności jest metalicznie czysta, polerowana powierzchnia.

Stale kwasoodporne:
Są to stale odporne na działanie kwasów organicznych i większości nieorganicznych z wyjątkiem HCl i H2SO4.
Są to zazwyczaj stale chromowo-niklowe o jak najmniejszej zawartości węgla. Stale te zawierają 17 - 20% chromu
i 8 – 14% niklu.
Mają strukturę austenityczną. Mała zawartość węgla ma na celu uniknięcie wydzielania się na granicach ziaren austenitu węglików chromu, który sprzyja korozji międzykrystalicznej. Dodatek tytanu ma na celu związanie węgla i unikniecie tworzenia się węglików.

Symbole dodatków stopowych:
H – chrom,
N – nikiel,
G – mangan,
M – molibden,
F – wanad,
W – wolfram,
T – tytan,
J – aluminium,
S – krzem,
Cu – miedź
Nb – niob.